01. Roland Sebastian Faber - Loffelkinder [Aube Records]
Eigenaar van de ultra obscure new-wave, electronica label en progressive/krautrock komt zelf weer eens aanzetten met een tijdloos en nostalgisch klinkende ep. "Loffelkinder" schittert aller-felst, zo een waar Pink Floyd trots op zou kunnen zijn. Aube is sowieso een label om te koesteren! Elke release ademt weer zoveel liefde voor muziek wat ze maken uit. Leuk weetje: De hoes van de ep ontworpen is door de vaste en meest begeerde Kraftwerk designer.

02. DJ Nature - Win, Lose & Dance [Golf Channel Recordings]
Nog zo'n obscure label, waarbij het niet gaat om de kwantiteit, maar om de kwaliteit van de releases. Vrijwel altijd gedrukt in een zeer gelimiteerde oplage. En al in de voorverkoop dat steevast uitverkocht. Dus een kans om ze in de winkels te kopen is er haast niet. De van origine hip-hop producer DJ Nature komt met een slow-down house-tracker aanzetten, waarin hij feilloos en subtiel de vocalen van Stevie Wonder verwerkt en zijn eigen maakt. Hij is verassend genoeg alweer uitverkoch. Bidden voor een repress dan maar.

03. Psychemagik - Persian Rub [History Clock]
Het nummer doet vermoeden dat er iets Perzisch in het nummer verwekt is. Maar niets is minder waar en kom ik jammer genoeg bedrogen uit.. Het is (denk ik) een Arabische vocal die schaamteloos over de italo klassieker "Marguerita" geplakt is. Het resultaat is wel grappig en komisch te noemen.


» lees verder

Het begon ongeveer de nacht van donderdag op vrijdag. Van mijn ideale festivalvoorbereiding (veel slapen) kwam al weinig terecht: de nacht voor het festival moesten er nog vervoer en een kaartje voor Job geregeld worden. Na een hoop nachtelijke overpeinzingen over ingewikkelde constructies om op het terrein aan te komen zaten we uiteindelijk 's ochtends in een ruime oranje Citroën cabrio met Erlend Øye's DJ-Kicks uit de speakers. Kon slechter.

» lees verder

Na een tegenvallende eerste festival dag, met teleurstellende artiesten, een gesneuvelde tent en geen droge kleren, maakt Luc zich op voor een veelbelovende tweede dag. Vandaag veel goede optredens, saaie tech-house minimal en ongegeneerd los gaan op electroclash.

» lees verder

Niet zo lang geleden vond in het Duitse Ferropolis het jaarlijkse Melt! festival plaats. Sterreporter Luc was er dit jaar als enige blogger bij en daarom vroegen wij hem om verslag te doen. Dat hij er een tijdje over deed is niet zo gek. Behalve de Mexicaanse griep heerst er op het moment onder de leden van de Bar Weinig blog namelijk ook een ernstige writer's block. Gelukkig wist Luc zich over zijn block heen te zetten en schreef hij in een mooie recensie van dag één over regen, teleurstellingen en het festivalgevoel. Morgen dag twee.

» lees verder

Reza is weer terug van niet weggeweest! Opnieuw komt onze favoriete azijnpisser met een top tien aan duistere ondergrondse soul, disco en house platen waar wij onze vingers bij af likken. Dankje!

01.  Newworldaquarium - The Force (Ame Remix) [Delsin]

Newworldaquarium's klassieker "The Force" krijgt dankzij een remix van Ame een nieuw leven. Het origineel was al van grote klasse (Alles van Jochem is dat eigenlijk wel). Maar de remix van Ame voegt net dat extra beetje groove toe, zodat de track het ook op de dansvloer een stuk beter doet. Een perfecte combinatie.

02. Tuccillo - Panorama [Delusions Of Grandeur]

Oh yeah, Tuccillo op DOG! Wat een geweldige combi en je hoort aan de titeltrack "Panorama" ook gelijk waarom. De mannen van Delusions Of Grandeur houden van producers die mensen onder hypnose kunnen brengen met hun platen en met Panorama lukt dat uitstekend. De remix van Kalabrese vind ik persoonlijk minder goed, hij klinkt iets te politiek correct. "This Time" zorgt ook aardig voor wat hypnose en geluksmomenten. 

03. Ooft/The Revenge - Part 3 [Instruments Of Raptrure]

Wat is The Revenge toch fucking op dreef. Toegegeven niet alles wat hij maakt is even vet. Maar grotendeels van zijn remixen, producties & edits zijn echt om te smullen. Op zijn eigen "Instruments Of Rapture" ep's en label samen met Ooft, kent hij wellis waar geen missers. Deel 1 en 2 van de editreeks waren ook al erg dope. Deel 3 is niet anders, wederom 3 downtempo en disco-georiënteerde house tracks, die erg retro, boogie maar alles behalve ouderwets klinken.


» lees verder

Ook mij is gevraagd af en toe een stukje te schrijven voor het Bar weinig blog. Erg leuk natuurlijk, maar waar in hemelsnaam schrijf je je eerste stukje over? Nu is een diepgewortelde liefde voor (elektronische) muziek natuurlijk de gedeelde factor van alle schrijvers hier, maar aangezien het Bar-weinig blog zich niet alleen daartoe beperkt lijkt het me interessant om me bij mijn eerste stukje te richten op een andere kunstvorm (in de nabije toekomst zal ik jullie nog vaak genoeg gaan vervelen met nieuws en informatie omtrent Detroit/Chicago/NY (deep)house).  

Naast muziek mag ik namelijk ook erg graag films kijken, en sinds een aantal jaren heb ik ook het leesvirus weer helemaal te pakken gekregen. Eén van de hoofdredenen hiervoor is de ontdekking van de schrijver Haruki Murakami. Net zoals bij muziek en films heb ik ook bij boeken een voorkeur voor werken met een licht surreëel, hypnotisch, ritmisch en filosofisch karakter, en de boeken van Murakami voldoen daar ruimschoots aan. Ook het feit dat Murakami net zoals ik een groot Jazz liefhebber is (Haruki Murakami runde na zijn studie o.a. zeven jaar de kleine Jazz bar Peter Cat in Tokyo), sprak mij erg aan.  

» lees verder

Ik hoorde de naam John Roberts voor het eerst begin maart 2008. David Lieske vertelde me in een café in Berlin-Mitte over de pogingen die waren ondernomen, om "ene John uit New York" voor het platenlabel Dial te winnen. David at een broodje tonijn en praatte voor de rest eigenlijk alleen maar over Herman Sörgels 'Atlantropa'. Enkele dagen later vond ik John op myspace. Als ik het me goed herinner stonden er vier tracks in zijn player, waaronder 'Maroon'. Mensen hebben de neiging om dingen te vergeten of tenminste de indruk die dingen op hen hebben gemaakt. Dat is niet erg. Het stelt je in staat om zo'n 84 keer in je leven een nummer te horen en vol bewondering te reageren met de zin: "Dit heb ik nog nooit gehoord!" Zoiets zal ik ook hebben gedacht toen ik Maroon voor het eerst hoorde. Een intro met orgeltonen die geen lucht krijgen deed me denken aan mensen die tijdens het vrijen vragen of je hun keel dicht wilt knijpen. Alsof ik zulke mensen zou kennen. Het fantastische van die track vindt na twee minuten en 35 seconden plaats. Op dat moment wordt de hinkelende struikelbeat opgeruimd door een klap. Daarna klinkt het alsof een zwarte hengst je uit het donkerst van de nacht tegenmoet komt en je bewust niet opzij wilt springen. Of nee, zoals Lawrence of Arabia zich gevoeld moet hebben toen Sherif Ali vanaf 385 meter de schooier dood schoot die ongevraagd gebruik wilde maken van een particuliere waterbron. Bang, maar bevangen door een onaardse bewondering.


» lees verder

Mijn eerste stukje voor het heetste blog van het moment! Ik heb besloten om te schrijven over een van de aangenaamste films die ik de afgelopen tijd gezien heb, Old Boy. Het is een Zuid-Koreaanse film uit 2003 en heeft in het verleden meerdere prijzen in de wacht gesleept, waaronder de Jury Prijs in Cannes, 2004.

De film in het kort, Oh Dae-su is een jonge man (met een iets te grote mond) die op de verjaardag van zijn dochter wordt opgepakt omdat hij dronken is en overlast veroorzaakt.. Zijn beste vriend haalt hem op bij het politie bureau en wanneer hij na zijn vrijlating een telefooncel opzoekt om even naar huis te bellen verdwijnt hij..


» lees verder

Reza komt weer met een persoonlijk top tien aan platen die iedereen in zijn tas MOET hebben. Onder andere Martyn's remix van Efdemin, de nieuwe op het sublabel van RushHour en deephouse van Flying Lotus komen voorbij. Om heel eerlijk te zijn denken wij niet dat Reza daadwerkelijk bestaat. Wij geloven dat hij een experiment of promotietool is, die door de muziekbusiness in het leven is geroepen om obscure disco, moeilijke house en vreemde electronische muziek aan het publiek te slijten. Hoe dan ook, hij flikt het weer; bravo!

» lees verder

Verdomme, weer een stukje dat niet over muziek gaat. Een van mijn favoriete boeken ooit verdient echter een lyrisch stukje op het multidisciplinaire blog wat Bar Weinig is.

Kapuscinski was een Poolse correspondent in de tijd dat Polen nog net zo arm was als de meeste Afrikaanse staten nu, midden vorige eeuw. Zijn werkgever had dan ook nul budget voor hem om in Afrika omstandigheden te creëren die een Westerse correspondent anno nu normaal zou achten. Kapuscinski had op zijn ontdekkingstocht door heel Afrika, van Mali tot Eritrea en van Soedan tot Angola, dan ook enkel geld voor onderdak, wat eten en soms voor vervoer van de ene plaats naar de andere.

» lees verder

Wat mij betreft is Belcampo een van de betere auteurs die de Nederlandse literatuur rijk is. Datgene wat mij bij deze schrijver enorm aanspreekt zit hem vooral in zijn vernuftigheid en de dolheid van het alledaagse, die surrealistisch dicht in de buurt komt bij mijn werkelijkheid en vast ook bij die van anderen.

» lees verder

Als laatste middel om mij echt aan het schrijven te krijgen stuurde hoofdredacteur Jobse mij een link naar het 3VOOR12-tv-kanaal waar het hele Animal Collective concert van 17 maart in Paradiso terug te kijken is. Van mijn herinnering wordt niets meer gevraagd, ik kan elke seconde terugkijken, dit is overmacht; nu moet ik wel een stukje schrijven.

» lees verder

Is dit een soundtrack voor sci-fi cinema, gegoten in zwart wit beeld met korrelig geluid uit een jaren '60 productie van HG Wells of Kubrick? Met van die raketten van het kaliber papier mache, die zich startklaar maken voor een weg richting universe.

Nee, niets van dat alles. Schuif die ruimtegevaartes en mannetjes in aerodynamische pakken - die je doen denken aan de huid van een dolfijn - maar uit het raam.

» lees verder

Zonder twijfel is deze dubbelelpee een van de meest bijzondere compilaties die ik de laatste tijd heb beluisterd. Het is alweer een tijdje terug dat deze stukken vinyl geperst zijn maar dat maakt allemaal niets uit, ik vind hem relevant genoeg om er alsnog wat aandacht aan te besteden. Deze release is opgedragen aan de in januari 2008 overleden journalist Ramin Raissi, bekend van het Duitse Groove magazine. Ramin werd door velen gezien als een invloedrijke recensent die enorm bewonderd werd om wat hij deed.

» lees verder

Muscat. Finger & Thumbs is al hun vierde album maar in de tussentijd zijn ook losse EPs verschenen en brachten ze onder hun alias Quintet Plays muziek uit. Op hun albums krijgen ze hulp van zeer veel andere artiesten waartussen ook (ongetwijfeld) grotere namen zitten, mij komen ze echter niet bekend voor (maar dat ligt aan mij).

» lees verder