Categorie: interviews
Gonjasufi
datum: 29-06-10 - 13:04 uur
Interview Met Deadbeat
datum: 22-06-10 - 14:20 uur
Van het Klinch Blog:
Woedend gooit Deadbeat de midicontroler kapot op de vloer. Zijn ogen spugen vuur. Het weigerachtige apparaat heeft zojuist een einde gemaakt aan een veelbelovend optreden in het Haagse Paard van Troje. De Canadees neemt z'n artiestennaam vanavond wel erg letterlijk.
Eerder op de avond was Deadbeat, die voor de douane Scott Monteith heet, nog de rust zelve. Iemand die zich niet snel gek laat maken. Iemand die je aankijkt als je hem interviewt, terwijl rond zijn mond continue het begin van een glimlach speelt. Duidelijk een man die de rust gevonden heeft, zou je denken.
Die rust vond hij is Berlijn, waar Monteith dik drie jaar terug vanuit Montreal naartoe verhuisde. "In Canada leef je als elektronisch muzikant toch een beetje geïsoleerd", kijkt hij terug. "Afgezien van het jaarlijkse Mutek-festival (het Sonar van Canada, rp) heb je geen echte technoscene in die stad. Ik vloog minstens twee keer per maand op en neer naar Europa. Dat werd op den duur nogal vermoeiend. Ik zat door al dat reizen in een vreemde psychologische trip. Een soort overgangsrealiteit.
Toen ik vier jaar terug voor de eerste keer in Berlijn kwam, voelde ik de energie direct. Bovendien was er niets dat me in Canada hield. Ik was net gescheiden van mijn vrouw en besloot te blijven."
Monteith heeft geen moment spijt van de verhuizing gehad en voelt zich thuis in Berlijn, al spreekt hij na ruim drie jaar maar een paar woorden Duits. "Ik zou er meer tijd voor moeten vrijmaken. Maar in Berlijn woon je een beetje in de technobubbbel. Het gewone leven trekt vanaf een afstand aan je voorbij."
» lees verder
Woedend gooit Deadbeat de midicontroler kapot op de vloer. Zijn ogen spugen vuur. Het weigerachtige apparaat heeft zojuist een einde gemaakt aan een veelbelovend optreden in het Haagse Paard van Troje. De Canadees neemt z'n artiestennaam vanavond wel erg letterlijk.
Eerder op de avond was Deadbeat, die voor de douane Scott Monteith heet, nog de rust zelve. Iemand die zich niet snel gek laat maken. Iemand die je aankijkt als je hem interviewt, terwijl rond zijn mond continue het begin van een glimlach speelt. Duidelijk een man die de rust gevonden heeft, zou je denken.
Die rust vond hij is Berlijn, waar Monteith dik drie jaar terug vanuit Montreal naartoe verhuisde. "In Canada leef je als elektronisch muzikant toch een beetje geïsoleerd", kijkt hij terug. "Afgezien van het jaarlijkse Mutek-festival (het Sonar van Canada, rp) heb je geen echte technoscene in die stad. Ik vloog minstens twee keer per maand op en neer naar Europa. Dat werd op den duur nogal vermoeiend. Ik zat door al dat reizen in een vreemde psychologische trip. Een soort overgangsrealiteit.
Toen ik vier jaar terug voor de eerste keer in Berlijn kwam, voelde ik de energie direct. Bovendien was er niets dat me in Canada hield. Ik was net gescheiden van mijn vrouw en besloot te blijven."
Monteith heeft geen moment spijt van de verhuizing gehad en voelt zich thuis in Berlijn, al spreekt hij na ruim drie jaar maar een paar woorden Duits. "Ik zou er meer tijd voor moeten vrijmaken. Maar in Berlijn woon je een beetje in de technobubbbel. Het gewone leven trekt vanaf een afstand aan je voorbij."
» lees verder
Trying to catch the moment
datum: 24-03-10 - 11:15 uur
Listening records with James Holden
By: Berend Jan Bockting, Luc Mastenbroek & Ronny Theeuwes
» lees verder
By: Berend Jan Bockting, Luc Mastenbroek & Ronny Theeuwes
» lees verder
Interview met Derrick May
datum: 26-12-09 - 11:39 uur
Zoals in het vorige bericht al werd aangegeven: Bar Weinig geeft 2 keer 2 kaarten weg voor het Evotions oud & nieuw feest: DJ Sneak, Derrick May, William Kouam Djoko, Tom Ruijg, Pete Bandit, Jason Shae, Remy en ga zo maar door. Omdat het kerst is heb ik besloten geen lastige prijsvraag te bedenken, wat je moet doen om te winnen is simpel: stuur een link en een beschrijving van jou favoriete Derrick May track. De persoon met het vetste nummer wint (subjectiviteit kan soms heel mooi zijn.) Hoe dan ook; eerst nog een interview met de man zelf. De held, koning, artiest in hart en nieren en Detroit legende van het eerste uur; Derrick May
» lees verder
» lees verder
Interview met DJ Sneak
datum: 24-12-09 - 11:35 uur
2009 is bijna afgelopen. Het was een mooi jaar; veel mooie nieuwe artiesten ontdekt, geweldige releases van reeds bekende artiesten de revue zien passeren en ongelofelijk veel mooie clubavonden en festivals meegemaakt. Al met al een heerlijk jaar. Maar voordat het eerste decennium van deze eeuw officieel is afgelopen, vieren we eerst nog kerst en oud & nieuw. Aangezien ik op vakantie ben voor het eerste, richt ik me liever op de tweede feestdag, namelijk NYE in Amsterdam. What's happening? Eigenlijk niet zo heel veel: Trouw, Melkweg en (onverwachts) de Powerzone. De laatstgenoemde locatie zal het strijdtoneel worden van Amsterdams talent, gevestigde Nederlandse namen en twee geweldige Amerikaanse artiesten (DJ Sneak & Derrick May). Met beide artiesten hebben we een interview gekregen, niet exclusief voor het blog, maar toch wel erg leuk. Daarnaast mag Bar Weinig ook nog 2 keer 2 kaarten weggeven voor deze avond. Daarover bij het interview van May meer informatie.
» lees verder
» lees verder
Applescal Interview
datum: 13-10-09 - 13:08 uur
Aankomende vrijdag staat Applescal naast Lulu Rouge, Luke Abbott en Estroe op Bar Weinig in de Melkweg. Een uitgelezen kans om deze jonge producer lastig te vallen met een paar vragen over zijn leven, zijn passies en zijn kijk op muziek.
Wat me de laatste tijd opvalt in de Nederandse dans-scene is een bepaalde trots op alles wat Nederlands is. Clubs promoten met nadruk 'hun artiesten van eigen bodem', Nederlandse labels willen Amsterdam-stempels op hun platen en vrienden schreeuwen om het hardst dat Nederlandse artiesten 'heus wel net zo goed zijn' als alle buitenlandse artiesten die worden geboekt. Als ik interviews met of recensies over je lees, komt die trots ook weer naar boven. Heb jij daar iets van gemerkt? Hoe ben je bij Traum terecht gekomen?
Naar mijn mening is het voor een deel waar, dat de trots voor Nederlandse artiesten groeit. ik denk dat er een groot verschil is met de relevantie van deze trots als je kijkt naar in wat voor een muziekgenre je zit. Zit je (bijvoorbeeld) in de minimal techno, kun je net zo goed Nederlandse dj's/producers boeken in plaats van een Karotte of een Galuzzi. Er zit weinig kwaliteitsverschil tussen deze artiesten. Dit maakt het makkelijker voor dj's van eigen bodem om een hoog niveau te bereiken en geboekt te worden op grote feesten. Nederlandse dj's/producers in dit genre zijn net zo goed als de grote namen en worden net zo hard toegejuicht. Dit is ook te merken aan de feesten die binnen dit genre georganiseerd worden; veel van deze avonden kopen uit, met Nederlandse of buitenlandse artiesten.
Kijk je naar een ander muziekgenre, bijvoorbeeld intelligente techno, wat wordt gedraaid door internationale dj's zoals Supermayer, Laurent garnier of live performers van grote klasse, wordt het moeilijker voor Nederlandse artiesten om dit niveau te bereiken omdat de kwaliteit van de muziek een stuk hoger is. Nederlandse artiesten die dit proberen krijgen vaak niet de kans om zich te bewijzen in dit genre (naast het releasen van platen uiteraard), omdat ze nauwelijks geboekt worden in clubs naast deze grote artiesten. Dus wat dat betreft ben ik het niet eens met de quote, omdat het echte Nederlandse talent verstopt zit in de studio en te weinig ruimte krijgt om deze vergelijking waar te maken. Natuurlijk zijn er clubavonden die dit wel doen, zoals bijvoorbeeld Full Spectrum, Planet Rose, Bar Weinig en een paar andere underground avonden, maar dit aanbod is wat mij betreft nog te klein.
Maar zoals eerder gezegd; de trots voor artiesten van eigen bodem zit wel in de lift. Er zit ook veel talent in Nederland dus het is eigenlijk heel logisch. reviews over Nederlandse producers zijn lovend en in de Nederlandse indie scene worden binnenkort creatievere albums uitgebracht (Darko Esser, Nuno Dos Santos, Estroe, Thomas Lauren). Ik merk er persoonlijk nog niet zo veel van, afgezien van vriendschapsverzoeken op myspace en de reacties van een deel van het publiek na optredens.
Bij Traum kwam ik terecht na het sturen van een demo. Ze reageerden binnen een week en nodigde me uit om langs te komen in Keulen. Het klikte meteen en na twee maanden samenwerken mocht ik m'n album concept voor ze afmaken. Ik kom graag bij ze op kantoor, ze werken als gekken en hebben een goed hart. Ze sturen ook goede feedback over de zwakkere stukken in m'n tracks, wat het niveau omhoog helpt.
» lees verder
Wat me de laatste tijd opvalt in de Nederandse dans-scene is een bepaalde trots op alles wat Nederlands is. Clubs promoten met nadruk 'hun artiesten van eigen bodem', Nederlandse labels willen Amsterdam-stempels op hun platen en vrienden schreeuwen om het hardst dat Nederlandse artiesten 'heus wel net zo goed zijn' als alle buitenlandse artiesten die worden geboekt. Als ik interviews met of recensies over je lees, komt die trots ook weer naar boven. Heb jij daar iets van gemerkt? Hoe ben je bij Traum terecht gekomen?
Naar mijn mening is het voor een deel waar, dat de trots voor Nederlandse artiesten groeit. ik denk dat er een groot verschil is met de relevantie van deze trots als je kijkt naar in wat voor een muziekgenre je zit. Zit je (bijvoorbeeld) in de minimal techno, kun je net zo goed Nederlandse dj's/producers boeken in plaats van een Karotte of een Galuzzi. Er zit weinig kwaliteitsverschil tussen deze artiesten. Dit maakt het makkelijker voor dj's van eigen bodem om een hoog niveau te bereiken en geboekt te worden op grote feesten. Nederlandse dj's/producers in dit genre zijn net zo goed als de grote namen en worden net zo hard toegejuicht. Dit is ook te merken aan de feesten die binnen dit genre georganiseerd worden; veel van deze avonden kopen uit, met Nederlandse of buitenlandse artiesten.
Kijk je naar een ander muziekgenre, bijvoorbeeld intelligente techno, wat wordt gedraaid door internationale dj's zoals Supermayer, Laurent garnier of live performers van grote klasse, wordt het moeilijker voor Nederlandse artiesten om dit niveau te bereiken omdat de kwaliteit van de muziek een stuk hoger is. Nederlandse artiesten die dit proberen krijgen vaak niet de kans om zich te bewijzen in dit genre (naast het releasen van platen uiteraard), omdat ze nauwelijks geboekt worden in clubs naast deze grote artiesten. Dus wat dat betreft ben ik het niet eens met de quote, omdat het echte Nederlandse talent verstopt zit in de studio en te weinig ruimte krijgt om deze vergelijking waar te maken. Natuurlijk zijn er clubavonden die dit wel doen, zoals bijvoorbeeld Full Spectrum, Planet Rose, Bar Weinig en een paar andere underground avonden, maar dit aanbod is wat mij betreft nog te klein.
Maar zoals eerder gezegd; de trots voor artiesten van eigen bodem zit wel in de lift. Er zit ook veel talent in Nederland dus het is eigenlijk heel logisch. reviews over Nederlandse producers zijn lovend en in de Nederlandse indie scene worden binnenkort creatievere albums uitgebracht (Darko Esser, Nuno Dos Santos, Estroe, Thomas Lauren). Ik merk er persoonlijk nog niet zo veel van, afgezien van vriendschapsverzoeken op myspace en de reacties van een deel van het publiek na optredens.
Bij Traum kwam ik terecht na het sturen van een demo. Ze reageerden binnen een week en nodigde me uit om langs te komen in Keulen. Het klikte meteen en na twee maanden samenwerken mocht ik m'n album concept voor ze afmaken. Ik kom graag bij ze op kantoor, ze werken als gekken en hebben een goed hart. Ze sturen ook goede feedback over de zwakkere stukken in m'n tracks, wat het niveau omhoog helpt.
» lees verder
John en Freud - Een interview
datum: 17-09-09 - 12:33 uur
Komende zaterdag presenteert Pixel niet alleen de legendarische Scott Grooves uit Detroit, maar ook John Roberts. We vroegen aan laatstgenoemde of hij, net als wij, al de kriebels heeft en wat de drijfveer achter zijn muziek is.
Chris: Heb je de laatste dagen aan je optreden van komende zaterdag gedacht?
John: Ja, ik moest er toevallig vandaag aan denken. Ben best wel opgewonden.
Chris: Ik vraag me af wat je mee neemt als je een gig in het buitenland hebt.
John: Je bedoelt, wat ik mee neem op reis?
Chris: Ja, zoiets als een lievelingsboek of bepaalde muziek.
John: Ik neem altijd dezelfde tas mee voor mijn apparatuur. Op dit moment lees ik het boek 'My Teaching', van Jaques Lacan (Psychoanalyticus die vooral de schriften van Sigmund Freud nieuw leven probeerde in te blazen, ch). Ik heb het meegenomen uit New York, waar ik net vandaan kom. Dus waarschijnlijk neem ik dat mee, maar ik weet niet of ik het zal lezen. Ik val altijd in slaap in vliegtuigen.
» lees verder
» lees verder