Wanneer ik zondagochtend mijn tent uitkom en opnieuw schaduw probeer te vinden in naast de tent van mijn buurvrouw heb een vreemd gevoel in mijn maag. Een kater, dat is zeker, maar er lijkt nog iets aan de hand te zijn. Ik kan het gevoel niet helemaal plaatsen, maar het lijkt op het gevoel wat je krijgt wanneer je aan het eind van een heerlijke vakantie weer huiswaarts moet keren. Een soort verdriet maar toch een voldaan gevoel. Ik besef me dat aan alle leuke dingen een einde dient te komen en dat ik nog minstens 15 uur te gaan heb. Het is pas tien uur 's ochtends dus ik probeer (met succes) nog wat slaap te pakken. Niet te lang, rond twee uur begint Squarepusher en die wil ik sowieso niet missen.

» lees verder

Dag 1 was, heel goed, ik wilde meer, veel meer.  Voor 11 uur wakker, met dank aan die grote bol van vuur. Mijn tent was een sauna en ik kon het, zelfs zonder kleren aan, echt niet waarderen. In mijn zwembroek naar buiten gerold. Buren en vrienden al wakker, plannen voor ontbijt worden gemaakt; "Is er nog koud bier?" Dan maar lauw, smaakt nog steeds best. Probeer in het strookje schaduw van mijn buurvrouw's tent een beetje af te koelen. Godverdomme wat is het warm. Gebeden verhoord; het begint te regenen, heerlijk. Uitgestrekt lig ik voor mijn tent in het gras, ik zie donkere wolken en verwacht meer regen, ga snel in mijn tent liggen om nog even lekker te slapen. Jammer dan, regen was een kortstondig genot, tent wordt weer een sauna. 

» lees verder

We schrijven donderdagmiddag, 17.45, tram 12 richting Museumplein. Tassen zijn echt net iets te volgepakt, pijnlijke schouders een onwelkom resultaat. 's Middags een paar biertjes genuttigd in de achtertuin van een vriend, stemming zit er goed in. Lowlands; here i come. Rond half 8 op de parkeerplaats van Lowlands. Reis verliep voorspoedig, maar nu we stilstaan breekt de hemel open. Stortregen, bliksems, kaasstengels en een fles rode wijn. Helemaal zo slecht nog niet. Onder een mooie regenboog lopen we dik een uur later richting de ingang van het terein. Ik heb gastenlijst gekregen, dus ik moet ergens anders heen, waarheen? Mijn reisgezelschap gaat al naar binnen, ik zeul mijn tassen rond, de regen keert terug. Zeiknat kom ik aan op de plaats van bestemming, gastenlijst voor alleen de zondag, uuuh, wat?! 

» lees verder

Twee jaar geleden stond daar ineens in de Indiatent de eigenzinnige Patrick Watson. Deze petdragende branieschopper nam ons mee in zijn universum met zijn experimentele poppy liedjes die uniek en verfrissend afsteken tegen de bestaande orde binnen het popspectrum. De mensen in de tent waren muisstil en ondersteboven van het uur dat hij samen met zijn band opvulde. Elke zucht was te horen.

» lees verder

Toen ik Animal Collective 17 maart in Paradiso zag, nam hun zanger Avey Tare half in het concert de microfoon ter hand om hun concert op te dragen aan Gang Gang Dance. Ongeveer een maand voor Animal Collective's concert gaf Gang Gang Dance een laat concert in de bovenzaal van Paradiso, als startschot voor hun Europese tour. Dezelfde nacht ontstond er een kleine brand in de opslagruimte van Paradiso, die al Gang Gang Dance's apparatuur verwoestte. Het huren van nieuwe spullen om de tour voort te zetten was geen optie, de band treed op met allerlei verbouwde, obscure instrumenten en dus werd de rest van de tour afgezegd.

» lees verder

Vandaag gaat de tip over één van de koningen van de 21e eeuw als het aankomt op edits. Edits maken van oude stoffige platen is weer helemaal de bomb en de uit Frankrijk afkomstige Pilooksi beheerst de kunst van de edit tot in de puntjes. Pilooski, die in 2008 wereldroem vergaarde met zijn edit van Frankie Valli's "Beggin", maakt deel uit van het Dirty Sound System collectief, een groep getalenteerde producers en dj's. De artiesten die door Pilooski's edit machine worden gehaald variëren van The Pointer Sisters tot John Miles en zijn edits van Lulu Rouge en Jackson Jones zijn inmiddels heilig verklaard.

» lees verder

Op de zaterdag neemt Beirut je even mee naar Parijs en het weggestopte zigeunerkamp aan de rand van de stad om vervolgens beelden op te roepen van Russische ballingen die op een winderige straathoek in New York de ijzige steppen uit hun moederland ten gehore brengen. Muzikaal wonderkind Zach Gordon, produceerde op 21-jarige leeftijd, als eenmansproject, zijn eerste album en binnen enkele jaren is zijn band Beirut uitgegroeid tot een waar 12-koppig orkest.

» lees verder

Om heel eerlijk te zijn ben ik pas 1 keer op Lowlands geweest. Ik zag er nooit het nut van in; muzikaal was het niet echt mijn cup of tea en ik vond de prijs in vergelijking tot Melt en Nacht Digital belachelijk hoog. In de tussentijd is mijn muzieksmaak en de programmering wel veranderd, maar ik vind de prijs nog steeds buiten proporties. Veel mensen om mij heen vertellen mij dat ik het echte Lowlands gevoel nog niet heb meegemaakt en het daarom domweg niet begrijp. 

» lees verder

Zondagmiddag 13.45, Bravo tent. Al een goede 48 uur onderweg, slaapgebrek, weinig tot geen gezonde voeding (met uitzondering van die twee boterhammen met kaas die je elk halfuur wegwerkt) en klaar voor de laatste dag. Wanneer je om je heen kijkt zie je dat je niet de enige bent die een ietwat ongewassen indruk maakt. Je mag jezelf gelukkig prijzen dat je reukorgaan, door geringe mishandeling tijdens de voorgaande dagen, niet meer naar behoren werkt. Eigenlijk had je het liefst nog in, naast of in ieder geval in de buurt van je tent gelegen om die godvergeten kater uit te bannen, maar er staat al weer iets moois op het menu: Squarepusher.


» lees verder

Na een eerste wilde nacht moeten we al vroeg uit de veren om ons de oren te laten wassen door het noiserock gezelschap HEALTH uit Los Angeles, ook wel bekend als het gestoorde broertje van Crystal Castles.

Denk donderende drums, springerige ritmiek, vocale experimenten, gepriegel op gitaren, gefreak met effecten, een overstuurde bas, een dosis improvisatie, als een kip zonder kop - maar stiekem met meer kop en staart dan je denkt.

21e eeuwse punk? Wij hebben er zin in.


» lees verder

Welke house-liefhebber kent hem niet. Dixon is een van mijn belangrijkste inspiratiebronnen en behoort tot mijn favoriete dj's. Lang voor dat house doorbrak in Europa was deze man al bezig met het draaien van house. Met zijn label Innervisions heeft hij de wereld voorzien van diepe, oprechte en tijdloze housemuziek die geen grenzen kent. Innervisions en Dixon worden daarom ook gezien als een van de hervormers van de house in Europa. In tijden dat Duitsland helemaal in de ban was van kale, abstracte en minimale muziek, liet Dixon en zijn Innervisions 'crew' horen dat je ook downtempo tracks kon produceren die bol stonden van warmte, gevoel en melodie. Mede dankzij Dixon staat het ondergeschoven kindje deep-house weer op de kaart.  

» lees verder

Niemand kan het precies uitleggen, wat dat Lowlandsgevoel nou precies inhoudt, maar iedereen die er ooit is geweest kan beamen dat het wel degelijk bestaat. Er is toch ook niks leuker dan een weekend lang het beest uithangen samen met al je vrienden? Nachtenlang doorhalen in de 24 uurs tent, uren achter elkaar dansen, schaamteloos schreeuwen, dagen niet douchen, liters bier zuipen en vooral keihard chillen. En dat allemaal op goede muziek. Al hoewel, goede muziek... Zeker, er zitten dit jaar parels van artiesten tussen de line up, maar over het algemeen vinden wij dat de organisatie zich het er wel erg makkelijk vanaf heeft gemaakt met de programmering van dit jaar. Gelukkig zijn er buiten de gezelligheid om nog genoeg (muzikale) redenen om naar Biddinghuizen af te reizen.

» lees verder