Al lange tijd probeer ik mijn voorliefde voor bepaalde films en acteurs te verbloemen. Ik kom er in select gezelschap wel eens voor uit, maar over het algemeen ontken ik het stellig. Ik ken mijn arthouse film en hou hier ook van, maar ik heb stiekem en diep verborgen nog een andere, oudere liefde: actiefilms. Met actiefilms bedoel ik niet zomaar een film met achtervolgingen, knokpartijen en goede vuurgevechten, nee, ik bedoel actiefilms die draaien om onrecht, vechten voor vrijheid of de altijd zoete smaak van revenge! Er zijn twee specifieke acteurs die binnen dit genre altijd puik werk afleveren, dit doen ze door sterk acteerwerk, geweldige gelaatsuitdrukkingen en 'moves' waar de gemiddelde superheld nog een puntje aan kan zuigen. Deze twee acteurs zijn: Steven Seagal en Chuck Norris.

Onlangs heb ik vier nieuwe Steven Seagal films aangeschaft. Stuk voor stuk instant classics. Door zijn geweldige acteerwerk kan Steven Seagal meerdere rollen spelen, zo speelt hij vaak een Amerikaan, een Indiaan (mijn persoonlijke favoriet) of een Aziaat. In principe doet Steven Seagal niet aan make-up of kostuums, hij heeft dit ook niet nodig, met alleen zijn intonatie wordt al snel duidelijk welke rol hij vertolkt. Of het nou de ex-CIA agent is die door zijn oude werkgever wordt genaaid of de spirituele indiaan wiens volk al eeuwen lang onrecht aangedaan wordt door een stel echte boeven; Steven Seagal klaart de klus.

Chuck Norris daarentegen speelt minder diverse rollen, maar de rol die hij speelt (meestal die van ex-CIA agent of Texas' hillbilly) geeft hij met zijn geweldige voorkomen een ongelofelijke hoeveeldheid diepgang. Ik ben niet de enige persoon op deze aardkloot die Chuck 'the fist' Norris een held vindt, er zijn zelfs hele lijsten met wetenswaardigheden over deze ubermensch. Hieronder heb ik de moeite genomen om de beste met jullie te delen.


» lees verder

De reden dat de meeste high budget Hollywood-films niet aan mij besteed zijn is niet vanuit snobbisme: Dat ik principieel tegen dure films ben, dat ik dat voor domme mensen vind en dat films voor mij Frans of Italiaans moeten zijn en dat er vooral niets in mag gebeuren. 
Nee, de reden is dat de emoties waar dure, Amerikaanse films op inspelen bij mij nooit zo heftig zijn. Huilen om drama, tranen van het lachen bij een komedie en op het puntje van mijn stoel bij een actie-thriller: Het gebeurt mij niet zo vaak. En ik hou er niet zo van. 


Het allermooist vind ik films die je vervreemden; films die het fundament van je geweten wegslaan, films die je nog urenlang in vertwijfeling achterlaten, films die tegen de grens van je perceptie aan bonken, films die voelen als dromen die niet na te vertellen zijn, films die een fysieke ervaring zijn.

» lees verder

Laatst las ik op een forum de vraag of er op het Bar weinig niet weer eens een filmtip geplaatst kon worden. Aangezien ik de afgelopen tijd veel films heb gekeken die naar mijn mening echt zeer de moeite waard zijn, hierbij drie tips van mijn kant:

01. Le Conseguenze dell'Amore (2004)
Deze film gaat over een bittere oudere man, Titta Di Girolamo, die zijn levensdagen doelloos lijkt te slijten in de lobby van het hotel waar hij al sinds jaar en dag verblijft. Naarmate de film vordert, kom je er langzaam achter waarom Titta Di Girolamo nu eigenlijk zijn dagen in het hotel slijt en welke geheimen hij allemaal met zich meedraagt.

Het is vooral de hoofdrolspeler, Toni Servillo (die ook de geweldige hoofdrol in Ill Divo speelt), die hier een prachtige acteerprestatie neerzet in deze ontzettend sfeervolle en mooie film. Verder ook nog een eervolle vermelding voor de beeldschone Olivia Magnani (Sofia in de film), die af en toe zo uit een Modigliani schilderij lijkt te zijn getoverd.

Trailer

» lees verder

Het festival van Cannes is onderhand alweer een weekje voorbij. En dat betekend achteraf weer lekker graaien en zoeken in een berg titels uit vele landen.

En laat ik daar nou stuiten op een film die compleet langs me heen gegaan is. Op zich is dat natuurlijk niet zo vreemd, maar vanwege het feit dat deze film geregisseerd is door iemand waar ik een grote pet van op heb, namelijk Gaspar Noe, vond ik dat wel verwonderlijk.

Mijn gevoel van onbegrip maakt bij het lezen van de eerste interessante omschrijvingen, het zien van de prachtige screenshots en het vooruitzicht op 150 minuten verse Noe cinema, die de naam "Soudain le vide" (engelse titel: Enter the Void) heeft gekregen, snel plaats voor een vlaag van opwinding.

» lees verder

Kunst zoals kunst bedoeld is. Een masochistische chick die zich 200 keer uit een boom laat flikkeren, dit filmt en het dan kunst noemen. Veel beter wordt het niet volgens mij. Voor de duidelijkheid; dit is een soort edit van het orgineel, de masochistische chick heeft voor dit filmpje een gast gevonden die zo stom was om mee te doen.


» lees verder

Bijna anderhalf jaar geleden kreeg ik een anonieme tip (inlcusief rapidshare link) om de film Into the Wild zo snel mogelijk te kijken. Er werd mij hierbij niks verteld over de inhoud van het verhaal. Ik hou niet van verassingen, en ik vond de titel niet echt boeiend, dus duurde het nog een week voordat ik de eerste motie deed tot het kijken van deze geniale film.  

Aangezien ik het concentratie vermogen heb van een 1-dags-vlieg, en Into the Wild nou net geen action-packed-ik-blijf-opletten-anders-snap-ik-het-niet-meer film is, duurde het na mijn eerste kijkpoging, nog een paar weken voordat ik de film van begin tot het einde gezien had. Tot mijn spijt eigenlijk, want ookal gebeurt er vrij weinig, is dit een van de eerste films ooit die mijn eindeloze zoektocht naar vrijheid, alleen zijn, back-to-nature gevoel, etc etc, heel behoorlijk wist te vertalen naar boeiend beeld, en (misschien het meest belangrijke), zonder het eeuwige parodieuze sarcasme.  

» lees verder

Tijdens een e-mailconversatie met Ricardo Tobar, hadden we het ooit over het nummer "Before I Leave" van Fennesz. Een muziekstukje van 4 minuten en 7 seconden herhalende tonen, dat wij allebei geweldig vinden. Ik stelde me voor dat ik "Before I Leave" aan een vriend zou laten horen. "Saai", zou hij zeggen. Volkomen logisch natuurlijk. Hoewel?

» lees verder